บทที่ 7 บท 5.2

ลำพังแค่ในห้องพักของชิลินมีกุมารเด็กทั้งสองตัวมาคอยป้วนเปี้ยนสร้างความปวดหัวให้ไม่พ้นแต่ละวัน เขาก็ต้องกินยาพาราอยู่เป็นประจำแล้ว พอตอนนี้ชิลินมารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกเพ่งเล็งจากบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่แน่ใจว่าหวังดีหรือมุ่งร้ายกับเขากันแน่ นั่นก็ยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก

กลายเป็นว่าตอนนี้ชิลินทั้งปวดหัวกับพวกกุมารและกลัวสิ่งลี้ลับที่อาศัยอยู่ในหอพักนักศึกษาแห่งนี้ด้วย

“บัตรนักศึกษาอยู่ไหนวะ เมื่อวานก็หยิบใส่กระเป๋าไปสอบอยู่นี่นา” ตอนเช้าของวันเสาร์ ในวันที่ชิลินยังคงต้องไปมหาลัย เนื่องจากเขามีเรียนวิชาบังคับ ความวุ่นวายก็เกิดขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ เมื่อชิลินหาบัตรนักศึกษาของตัวเองไม่เจอ ทั้งที่เมื่อวานนี้เขาก็หยิบติดมือเพื่อไปสอบอยู่แท้ ๆ

“อันนิหยอ แม่มันช่ายอันนิป่าว?” นมสดที่พยายามช่วยหาของอีกแรงถามขึ้น พร้อมชูบัตรนักศึกษาที่ตกอยู่ใต้โต๊ะอ่านหนังสือขึ้นมาให้ชิลินดู

“อืม อันนี้แหละ ขอบคุณนะ”

พอเห็นว่ามันเป็นของที่เขากำลังตามหา ชิลินก็รีบยื่นมือไปรับมันมาจากเจ้าตัวเล็กทันทีและเตรียมที่จะออกไปจากห้องพักของตัวเองเสียที เมื่อตอนนี้เขากำลังจะไปเรียนสายแล้ว แต่ก่อนที่ชิลินจะเดินไปถึงประตูห้อง เขาก็ต้องหันกลับมามองข้างในห้องเสียก่อน หลังเขาไม่เห็นกุญแจห้องกับคีย์การ์ดหอพักอยู่ในกระเป๋าของตัวเอง

“แล้วคีย์การ์ดหอพักล่ะวะ” เขาเอ่ยพร้อมตบหน้าผากของตัวเองเบา ๆ เมื่อดูเหมือนว่ายิ่งเขารีบร้อนมากเท่าไร มันก็ยิ่งมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นมากเท่านั้น

“อันนิป่าวแม่” คราวนี้เฉาก๊วยเป็นคนหยิบคีย์การ์ดหอพักขึ้นมาให้ชิลินดู ซึ่งมันก็เป็นนาทีเดียวกันกับที่ชิลินเอื้อมมือไปหยิบกุญแจห้องมาใส่กระเป๋าพอดี

“ใช่ ๆ อันนี้แหละ ขอบใจนะ” เขากล่าวขอบคุณแก๊งกุมารอีกครั้ง จากนั้นเขาก็เสียเวลายืนเช็กของในกระเป๋าให้มั่นใจอยู่ครู่หนึ่ง ซึ่งพอชิลินคิดว่าเขาไม่น่าจะลืมอะไรแล้ว ชิลินก็รีบเปิดประตูห้องออกไปทันที หลังตอนนี้เขาแทบไม่เหลือเวลาเผื่อเอาไว้เพื่อเดินทางไปมหาลัยด้วยซ้ำ

โดยมหาลัยที่ชิลินกำลังศึกษาอยู่ในตอนนี้ก็มีหลักสูตรบังคับคือให้นักศึกษาทุกคนต้องเรียนวิชาพื้นฐานจำนวนทั้งหมดสิบหกตัวให้ครบภายในระยะเวลาสี่ปีตามหลักสูตรที่ทางคณะกำหนดเอาไว้ ซึ่งการเรียนรวมเช่นนี้นอกจากมันจะเป็นโอกาสที่ทำให้ผู้คนได้ทำความรู้จักกับเพื่อนต่างสาขาของตัวเองแล้ว มันก็ยังเป็นโอกาสที่อาจทำให้ได้มีแฟนต่างคณะอีกด้วย

“ผมขออนุญาตเข้าห้องครับอาจารย์!” เมื่อเขาวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงห้องเรียนรวมขนาดใหญ่ที่สามารถบรรจุนักศึกษาได้ประมาณหนึ่งร้อยคน พอชิลินเห็นว่าอาจารย์ประจำวิชาเตรียมตัวที่จะสอนแล้ว เขาที่ภาวนาขอให้ตัวเองเดินทางมาถึงห้องเรียนก่อนคนสอน เนื่องจากอาจารย์มักจะเช็กชื่อทันทีที่มาถึงก็เอ่ยขออนุญาตอีกฝ่ายเสียงแผ่ว

“เข้ามา ๆ ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันครับ” อาจารย์ประจำวิชาตอบกลับมาอย่างอารมณ์ดี ซึ่งพอชิลินได้ยินแบบนั้น เขาก็ลอบพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อครั้งนี้เขายังไม่ถูกเช็กสายหรือแจ้งขาดเรียนไปเลย

พอเขาเดินเข้ามาในห้องเรียนรวมได้ ชิลินก็กวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องเรียนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินไปทิ้งตัวนั่งเก้าอี้ที่ว่างที่ไม่ค่อยอยู่ติดกับใคร โดยวิชานี้ชิลินก็ไม่ได้ลงเรียนพร้อมกับเจ๋ง เพราะเพื่อนของเขาลงเรียนตัวนี้ไปก่อนแล้วตอนเทอมก่อน และชิลินก็ลงเรียนพร้อมเพื่อนไม่ทัน

นี่เขายังมาไม่ถึงเหรอ?หลังชิลินหยิบเอาชีตเรียนขึ้นมาวาง หยิบเอาปากกาขึ้นมาเตรียมที่จะจด ระหว่างที่กำลังรอให้อาจารย์เตรียมอุปกรณ์การเรียนการสอนในส่วนของตัวเอง ชิลินก็ใช้ช่วงเวลานั้นในการกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องอีกครั้งอย่างละเอียด เมื่อเขาจำได้ว่าเจ้าสมุทรก็ลงเรียนวิชานี้ในเทอมนี้เหมือนกัน

“เอาล่ะ เดี๋ยวก่อนที่เราจะเริ่มเรียนกัน ผมขอแจ้งก่อนนะว่าจะมีการให้งานคู่แทนการสอบไฟนอล” เสียงของอาจารย์ดังขึ้นอีกครั้ง และทันใดนั้นประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามาอย่างได้จังหวะ

“ขอโทษครับ” เจ้าสมุทรที่กระหืดกระหอบรีบวิ่งมายังห้องเรียนไม่ต่างจากชิลินตอนก่อนหน้านี้กล่าวขอโทษคนสอนตามมารยาท เมื่อเจ้าตัวเปิดประตูเข้ามาขัดจังหวะตอนที่อาจารย์จะอธิบายเรื่องสำคัญพอดี

“ผมหวังว่าจะไม่มีใครเดินเข้ามาขัดจังหวะตอนที่ผมกำลังพูดอีกนะ เอาล่ะ… คุณรีบหาที่นั่งของตัวเองได้แล้ว” อาจารย์บอกเจ้าสมุทร ซึ่งเจ้าสมุทรก็ทำเพียงแค่ผงกหัวให้ผู้สอนเพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น จากนั้นเจ้าตัวก็รีบพาตัวเองเดินมายังเก้าอี้ว่าง ๆ เพื่อนั่งเรียนเหมือนอย่างทุกคน

นี่อย่าบอกนะว่าอีกฝ่ายจะมานั่งข้างเขาน่ะ เมื่อเห็นว่าเจ้าสมุทรกำลังเดินตรงมาทางเขาเหมือนจะมานั่งด้วยกัน ชิลินก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยอารมณ์ตกใจ หลังเขาต้องการแค่แอบมองอีกฝ่ายอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น ไม่เคยคิดที่จะเข้าใกล้หรือมีตัวตนในสายตาของเจ้าสมุทรไปมากกว่านี้

ซึ่งวินาทีที่เจ้าสมุทรกำลังเดินมาทางเขา ชิลินที่กำลังอยู่ในอาการแตกตื่นก็สบตากับอีกฝ่ายด้วยความบังเอิญ และในนาทีเดียวกันนั้นเขาก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก เมื่อชิลินเห็นว่าเจ้าสมุทรได้เดินผ่านเก้าอี้ว่าง ๆ ข้างตัวเองไป และเดินไปทิ้งตัวนั่งตรงเก้าอี้ในแถวเดียวกัน แต่อยู่ห่างออกไปประมาณสิบที่เห็นจะได้แทน

“ทำไมแม่จ๋าถึงม่ายอยากหั่ยเขานั่งด้วยอ่า” ระหว่างที่สายตาของชิลินกำลังแอบมองไปยังเจ้าสมุทรเพียงแค่เล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อเสียงเด็กเล็กที่แสนคุ้นเคยได้ดังขึ้นที่ข้างหูของเขา ซึ่งเสียงเล็กที่ว่านั้นก็คือเสียงของเจ้านมสดนั่นเอง

โดยอีกฝ่ายก็ไม่ได้ปรากฏกายเพียงแค่ตัวเดียวเท่านั้น แต่ยังมากันครบแก๊งเลย

“เดี๋ยวนะ! ทำไมพวกนายถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ได้ ฉันไม่ได้บอกพวกนายเอาไว้เหรอ” เพียงแค่เห็นว่าเฉาก๊วยนมสดเดินทางมามหาลัยพร้อมกับตัวเอง ชิลินก็เอ่ยถามแก๊งกุมารด้วยอารมณ์ตกใจ แล้วก็รีบตะครุบปากของตัวเองเป็นพัลวัน เมื่อชิลินรู้สึกว่าเสียงพูดของตัวเองมันดังเกินไปจนทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของคนในห้อง

“พวกนายมาได้ยังไงกัน” เขาถามแก๊งกุมารอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าในตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด

“ก้อตามแม่จ๋ามางายย” เฉาก๊วยให้คำตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสดใส

“แล้วฉันไม่ได้บอกพวกนายเอาไว้เหรอว่าห้ามตามมา” ชิลินถามต่อทั้งคิ้วขมวด ซึ่งทุกครั้งเวลาที่ชิลินจะออกมาเรียนหรือไปไหนไกล ๆ เขาก็มักจะพูดกับแก๊งกุมารเสมอว่าให้รออยู่ห้องห้ามตามกันออกมาเด็ดขาด เนื่องจากชิลินไม่อยากเป็นตัวประหลาดในสายตาของคนอื่น

“พวกเลาม่ายเคยได้ยินอะไรแบบนั้นเลยคับ” นมสดที่กำลังเกาะอยู่บนไหล่ของชิลินบอกกันเสียงซื่อ พลางมองไปยังเจ้าสมุทรที่อยู่ห่างออกไป

“คนนั้นช่ายป่าวว่าที่หวานใจของแม่จ๋า แม่จ๋าม่ายต้องห่วงน้า พวกเลาจะช่วยแม่จ๋าจีบพ่อจ๋าเอง!” เจ้าตัวเล็กพูดเพิ่มเติมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ทว่าคำพูดเหล่านั้นกลับทำให้ชิลินต้องยกมือขึ้นกุมขมับทันควัน เมื่อเขาเห็นเค้าลางความวุ่นวายมาตั้งแต่ไกล

“อย่าไปยุ่งกับเขานะ แล้วก็ห้ามเรียกว่าพ่อจ๋าด้วย” ชิลินออกคำสั่งกับแก๊งกุมารเสียงเด็ดขาดพลางหันมองซ้ายขวาด้วยความฉงน เมื่อเขาไม่เห็นว่าแก๊งกุมารจะอยู่กับตัวเองแล้ว

ซึ่งนั่นก็เป็นเพราะว่าเฉาก๊วยนมสดกำลังไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวเก้าอี้ของเจ้าสมุทรแทน เหมือนทั้งคู่ต้องการไปปรากฏตัวให้เจ้าสมุทรเห็นอย่างไรอย่างนั้น

“ย—หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” ชิลินที่เห็นแบบนั้นไม่พูดเปล่า แต่เขายังรีบเก็บข้าวของของตัวเองแล้วย้ายไปนั่งข้างเจ้าสมุทรเพื่อควบคุมแก๊งกุมารด้วยอารมณ์ตกใจ